No i po zimie, przynajmniej na razie :) Śnieg stopniał, mąż poszedł do pracy, a ja znowu sama. No nie tak całkiem sama, bo z rozciągającym się Kubą w brzuchu. Już nie wiem czy mam się śmiać czy płakać, ponieważ moje dziecko ewidentnie chce mnie skrzywdzić :P Główką uciska mi żołądek, aż mi się niedobrze czasami robi, a nóżkami kopie po pęcherzu, a uczucie jakie temu towarzyszy to jak wbijanie szpilek. W dodatku nie zgadza się na to bym przytuliła się do jego Taty, jak opieram głowę na klacie K. co jest jednoznaczne z leżeniem na prawym boku daje czadu, że nie da się wyleżeć, a jak przekręcam się na lewy  to znowu wypycha mi nóżkę/rączkę po lewej stronie tuż pod żebrem, że aż widać gołym okiem wybrzuszenie. Tak mu źle i tak niewygodnie ;) Toleruje tylko leżenie na wznak, ale znowu ja nie mogę, bo ciężko mi się wtedy oddycha :( Mój Syn najbardziej lubi jak leżę na plecach a K. trzyma ciepłą, dużą, męską dłoń na brzuchu, wtedy momentalnie się uspokaja, ale jak już wspomniałam mam trudności z oddychaniem w tej pozycji. Wczoraj to wierciłam się w łóżku chyba z godzinę zanim zasnęłam tak Młody wariował, a z nim mój mąż, któremu też po chwili znudziło się tolerowanie mojej nadaktywności :P Najgorsze w tym wszystkim jest to, że jak Maleństwo mnie tak zmaltretuje to poźniej przez pół dnia chodzę cała obolała, boli mnie kręgosłup i podbrzusze- tak jak dzisiaj. A zobowiązałam się upiec sernik z brzoskwiniami, jakoś zagniotę te kruche ciasto, najwyżej będę to robic z przerwami. Dam radę ;)
Ta notka może jest nudnawa, ale nic się u mnie nie dzieje ciekawego. Dni uciekają bardzo szybko i do godziny zero już naprawdę niewiele zostało. Boję się trochę, ale nie pierwsza i nie ostatnia przez to przechodzę, czasami nawet przelatują mi przez głowę czarne myśli, że coś mi się stanie podczas zabiegu albo z Kubusiem będzie coś nie tak, że nie przeżyję CC, bo dadzą mi jakiś specyfik, na który będę uczulona. No mówię Wam-kosmos :D Ale chyba każdy tak ma jak czeka na coś szczególnego.
Będzie dobrze i w poniedziałek pewnie się zamelduję na blogu, że wróciłam i że mam cudownego Syna ;)
Póki co do eksmisji zostało mu jeszcze 9 dni ;D

 Dobra, lecę piec tego serniczka ;)
PS. Ha!Jest i pierwsza obrończyni/obrońca mojej teściowej ;) Ale jak już pisałam w komentarzu, prosiłam bym o komentowanie w miarę aktualnych postów a nie tych, które pisałam prawie 8 miesięcy temu ;) Dużo rzeczy się zmienia, jedne na plus inne na minus....Mimo krytyki witam serdecznie ;)

Pozdrawiam :)