Niedługo minie tydzień odkąd zaczęłam staż :) Podtrzymuję to co napisałam post wcześniej. Bardzo mi się podoba w tej szkole, nie stresuję się w ogóle i nawet to, że od poniedziałku będę prowadzić zajęcia mnie nie przeraża :) Atmosfera jaką stwarza moja pani przedszkolanka bardzo sprzyja wszelkim eksperymentom z mojej strony, mogę śmiało wypróbowywać moje pomysły co do pracy z dziećmi i nigdy nie jestem krytykowana czy poprawiana. Pani wprost powiedziała, że będziemy się wymieniać doświadczeniami i uczyć się od siebie, a nie na zasadzie, że ona jest moją mentorką a ja mam się na niej wzorować, bo jestem w tym zawodzie żółtodziobem. Takie traktowanie bardzo mi odpowiada i dobrze się z nią czuję, a to jest chyba najważniejsze ;)
A teraz z innej beczki. Jutro sprowadzamy się do teściów, bo moja mama wyjeżdża w poniedziałek. Nie ukrywam, że jestem pełna obaw jak moje dziecko będzie pilnowane. Ech, ale nie mam wyboru- muszę teściowej zaufać czy chcę tego czy nie. Przecież go nie skrzywdzi, w końcu to jej wnuk. Najbardziej mnie wkurza fakt, że chociaż jej dam wskazówki co do rytmu dnia Kuby i nawet zostawię jej rzeczy, w które ma go ubrać- to i tak zrobi po swojemu. Ale nie dam się jej, będę walczyć i niech robi o co ją poproszę. Cały czas będę jej zwracać uwagę jak zrobi coś co mi się nie spodoba. W końcu to moje dziecko!! A co wymyślili? Nie, żeby dobudować piętro, na co po cichu liczyłam, ale uzgodnili z teściem, że zwolnią nam dom, a wyremontują sobie jedno pomieszczenie, które służy teraz za składzik, czyli są tam narzędzia, kosiarka, węgiel na zimę i takie tam różne duperele, Zostawić nam chcą dwa pokoje, ale nie wiem czy myślą mieć swoją kuchnię i łazienkę, bo w sumie o to mi się najbardziej rozchodzi. W ogóle nie mam pojęcia co o tym myśleć, bo ten dom zrobiony jest ze stajni, kuchnia nie ma nawet okna i żeby zrobić głupią herbatę trzeba zapalić światło. I ciężko tam cokolwiek zmodyfikować. Wiem, głupia jestem, bo wybrzydzam, powinnam się cieszyć (CHYBA!!), ale jeśli mamy dalej mieć wspólną kuchnię i łazienkę to wracamy do punktu wyjścia. I przestaje wtedy ten ich pomysł mieć sens.
Kuba mi siedzi na kolanach, więc kończę.