W poprzednim poście były uroki mieszkania z rodzicami, dzisiaj będą minusy, a właściwie jeden główny minus, czyli brak życia rodzinnego. K. prawie nie widuję, jak przyjedzie to przeważnie koło 20-21, posiedzimy w domu lub idziemy na piwko z 2 godzinki i musi iść spać, bo wstaje o 5. Nasze życie we trójkę kompletnie się zaburzyło i pomimo, iż moje dziecko w tym momencie "samo się wychowuje", bo to wychowanie rozkłada się na moją mamę i mnie to jest jakoś dziwnie i tęskno mi do życie tylko we troje. Nie chcę narzekać, bo wiem, że to wygląda tak jakby każda sytuacja mi nie odpowiadała i szukam nie wiadomo czego w życiu. Nie widzę nawet sensu w wynajmowaniu mieszkania skoro K. i tak nie ma w naszym życiu. Pieniądze wydawane w błoto. Czytam to co napisałam i czuję, że wpadam w jakąś paranoję. Niby mi dobrze, a niby nie... Sama już nie wiem, dziwna jestem :p Do tego kłopoty w domu, ojciec K. po naszej wyprowadzce poczuł władzę w domu i uprzykrza życie teściowej, znęca się psychicznie nad nią i czasem ją poszarpie. K. jest kłębkiem nerwów, martwi się, ma wysokie ciśnienie i boję się, że skończy się to kłopotami zdrowotnym jak nie nerwicą serca. Jest rozdarty pomiędzy domem a nami, ja staram się to rozumieć, ale nie mogę pozwolić, żeby się pochorował ze stresu. Ma teraz rodzinę i nią się powinien zająć, a nie niańczyć mamusię, skoro sobie sama pozwala na takie traktowanie i wyrywa K. słuchawkę za każdym razem jak ten chce zadzwonić po policję- to niech się męczy, poza tym K. ma też rodzeństwo, które ma w dupie całą tę sytuację i wszystko spoczywa na jego barkach. Założę się, że jak coś się stanie złego to wtedy się obudzą- tylko będzie już za późno :/

Mam nadzieję, że niedługo wszystko się poukłada i będę mogła osiągnąć spokój ducha.
Buziaki