Mamy przełom w spaniu, a przynajmniej tak mi się wydaje :) Chyba, że to chwilowe tylko :p Już od kilku nocy Bubek śpi w swoim łóżeczku do 3- 4 nad ranem :D I nie muszę wstawać co 20 minut i czasem nawet lulać go na rękach- to minęło i mam nadzieję, że nie wróci. W nocy wstaję do niego może z raz w momencie kiedy wypadnie mu smoczek i zaczyna uprawiać "kwękot" ;) Ale za to ok. 4 zaczyna się wiercić, stękać, kwękać i nic go nie uspokaja, a ja stwierdzając, że za niecałe dwie godziny Małż wstaje do pracy- przenoszę go do naszego łóżka i śpimy dalej. Myślę, że kiedyś nadejdzie taka nocka, że nie będzie to konieczne i Młody zaskoczy mnie spaniem do rana. Wydawało mi się, że oduczenie go spania z nami będzie piekielnie trudne, ale jednak nie. W takim razie głównym powodem były dokuczające zęby, a nie chęć ciągłej bliskości mamy. Wiem, że nie będzie tak cały czas lekko, bo zębów ciąg dalszy nastąpi, ale miło jest kilka nocy pospać trochę głębiej i dłużej niż 15-20 minut :) To tyle w tym temacie co by nie zapeszyć za bardzo :P

Kubuś od urodzenia ma swoją płaską poduszkę, zdrową dla kręgosłupka poleconą w sklepie dziecięcym. No i sobie na niej śpi, ale jak tylko go przeniosę do siebie to pcha się na moją, "dorosłą" ;) Nawet na "śpiąco". Wyczytałam gdzieś, że do pierwszego roku życia absolutnie nie wolno dopuścić do tego, żeby dziecko spało na zwykłej poduszce, bo to niezdrowe, ale tak się zastanawiam do kiedy ten zakaz obowiązuje. Do rzeczy: kiedy mogę zakupić dziecku normalną poduszkę bez obawy, że narażę go na skrzywienie kręgosłupa? Ktoś wie?? Będę wdzięczna za odpowiedź ;)

Trzymajcie się kochane!