Nadzieja na lepsze jutro :)

Kochane wróciłam!! Naładowana pozytywnymi emocjami, wypoczęta i szczęśliwa. Mamcia odciążyła mnie tak, że zapomniałam, że mam dziecko :) Skupiłam na się na czytaniu książek i nawet zdarzyło nam się kilka razy wyjść z K na piwko ;)  Patrząc jak mama zajmuje się Kubusiem nie miałam najmniejszych obaw czy go z nią zostawić :) Wychodziłam zadowolona i spokojna o los syna :) Spędziliśmy cudowne dwa tygodnie, a w tym czasie Kuba poczynił kolosalne postępy w rozwoju, nawet nie wiem kiedy to się stało :) Wyjechaliśmy nosząc Młodego w rożku, a wróciliśmy już bez z pięknie unoszoną główką, która chociaż się jeszcze troszkę chwieje, jest trzymana w pionie :) Do tego syn kategorycznie odmawia noszenia go poziomo, chce wszystko widzieć i słać uśmiechy dookoła, często chichra się na głos, a my pękamy ze śmiechu :D Do tego gada jak najęty do nas, do lampy na ścianie, telewizora i wszelkich przedmiotów różnej maści :P Stał się niesłychanie absorbującym dzieckiem, to już nie jest Maluszek, który tylko je, robi kupy i śpi. Teraz trzeba go zabawiać, dyskutować z nim i ogólnie jak ja to nazywam "wydziwiać" :P Inaczej jest niezadowolony i warczy :P
Jeżeli chodzi o spanie to też jest już dobrze, Kubuś je co 4 godziny, karmię go między północą a 1 w nocy i później między 4 a 5 :) Jak już zaśnie po kąpieli to owszem wierci się, ale nie płacze i  nawet je "na śpiocha"- mamy z nim spokój do 6.30 rano :) Wtedy przenoszę go do nas, bo zaczyna się budzić, drzemie z nami i wytrzymuje do 7.30 :) Ale za to jaki dzień mamy długi jak jest pobudka koło 8 ;D Żyć nie umierać!!! ;)
Generalnie jest bardzo grzeczny, przekochany i złego słowa nie mogę na niego napisać :) Kolka też odchodzi w zapomnienie, raz na jakiś czas mu się zdarzy popłakać, ale podajemy mu wtedy Infacol i przechodzi, ale tak jak piszę, ten ból brzuszka pojawia się już bardzo rzadko.

I na koniec mam dla Was nowinę ;) Podjęliśmy decyzję, że robimy piętro!!!!! Wszystkim już oznajmiliśmy i o dziwo nie ma sprzeciwów. Teściowa mnie też pozytywnie zaskoczyła, bo podeszła do tego spokojnie i od razu wyraziła aprobatę :) Brat K. powiedział, że na pewno przepisze ten dom na niego i żeby spokojnie sobie remontować, on nam gwarantuje, że się rodzinnych włości zrzeknie, więc mamy drogę ze wszystkich stron otwartą!! :D  Teraz tylko zrobić kosztorys, postarać się o kredyt i do dzieła ;) Mam nadzieję, że najpóźniej w lipcu-sierpniu wyprawimy parapetówkę :P Jestem przeszczęśliwa, że wreszcie będę sobie sama gotowała i prała we własnym mieszkanku i nikt mi nie będzie nic przestawiał :) A gdyby nam było ciężko z ratami to ustaliliśmy, że K. wyjedzie na parę miesięcy za granicę do kolegi do pracy i wtedy go szybciej spłacimy. Ale myślę, że nie będzie takiej konieczności, bo mamy oszczędności na "czarną godzinę", które zostawiamy na spłatę rat, co by się zabezpieczyć w razie czego:) Tak, że trzymajcie kciuki za powodzenie naszych planów :)

Uciekam już, stopniowo będę nadrabiać zaległości.
Cium :)